Basketballer Arvin Slagter is nog een beetje zoekende

Arvin Slagter: ‘Wat ga ik doen als ik mijn ideale droombaan niet meer kan uitvoeren?’

Ze wonnen de beker en werden kampioen. Maar bovenal baarde basketbalclub Donar opzien met een voor Groningse begrippen unieke reeks in Europa. Ze haalden bijna de finale van de FIBA Europe Cup. De 32-jarige Arvin Slagter was een van de dragende krachten van het team. Ook volgend jaar is hij te zien in het shirt van Donar. ‘Ik heb het enorm naar m’n zin in Groningen en ik wil nog wel een paar jaar op het hoogste niveau spelen. Wat ik daarna ga doen? Daar ben ik nog niet over uit.’

Tekst: Matthijs van Houten
Fotografie: Edwin Keijzer

‘Het was een heel bijzonder jaar’, kijkt Arvin Slagter nog maar eens terug op de zegereeks. ‘We hebben echt uitzonderlijk gepresteerd in Europa. Wat de sleutel tot succes was? Er wordt door de organisatie van de club al jaren gebouwd aan een stevig fundament. Er is een bepaalde visie op de speelstijl en daar worden de coach en spelers bij gezocht. Onze selectie was ook nog eens breder dan het jaar ervoor, waarin we alle Nederlandse prijzen pakten die er zijn. De club wordt dus stapje voor stapje opgebouwd en als ook de nieuwe spelers zich dan thuis gaan voelen, dan kan er iets moois ontstaan.’

En ondanks dat het budget van de Groningers beduidend lager is dan dat van de Europese competitie, werd er optimaal gepresteerd. ‘Ons team was ontzettend professioneel en onzelfzuchtig. Niemand was groter dan het team en we cijferden onszelf voor een ander weg. Dat moet ook in belangrijke wedstrijden, als je om een titel speelt. Dan heb je niets aan een sterspeler die alleen maar wil scoren.’

‘We hebben er ook enorm hard voor gewerkt’, zegt de Amsterdammer. Veel tijd voor een sociaal leven was er dan ook niet. ‘M’n vrienden en familie wonen in de Randstad en die weten dat ik nu opofferingen moet doen.’ Toch moest Slagter z’n tijd goed verdelen, want op 9 juni – iets meer dan een week na het basketbalseizoen – trad hij in het huwelijk met z’n Femke. ‘We zijn in Italië getrouwd. We hebben alles zelf geregeld en moesten daar tussen alle wedstrijden door echt tijd voor vrijmaken. Ik vond het wel heel bijzonder dat we allebei in onze huwelijksgeloften hebben benoemd dat we zo’n goed team zijn. En gelukkig verliep alles goed!’

Slagter is vol in voorbereiding op twee interlands, als we hem spreken. Ergens in augustus meldt hij zich weer in Groningen, waar hij nog een contract heeft. ‘Ik voel me nu nog heel goed en wil dus nog een paar jaar blijven spelen, zolang ik van waarde kan zijn. Dat zou in Groningen kunnen zijn. Ik voel me hier op m’n gemak. Ik denk dan ook wel dat ik ergens in het komende jaar met de club om tafel ga om m’n toekomst te bespreken. Ik heb het gevoel dat ze tevreden zijn over m’n basketbalkwaliteiten en de manier waarop ik de club vertegenwoordig. Komend jaar willen we als club een volgende stap maken. Het zou mooi zijn als we meteen worden toegelaten tot de Champions League. Dat maakt Donar ook interessanter voor nieuwe spelers.’

En daarna? Dat weet Slagter nog niet. ‘Natuurlijk denk ik er wel over na. Ik heb de ALO afgerond en ik vind het leuk om bezig te zijn met coaching, lesgeven en het werken met mensen. Het klinkt logisch om basketbalcoach te worden, maar op hoog niveau is dat wel een onzeker bestaan. Ik heb tot nu tot een heel flexibel leven geleid, maar stel dat ik ooit gezinsuitbreiding krijg, dan wil ik niet steeds hoeven verhuizen.’

Een baan in het onderwijs combineren met jeugdcoach ziet hij bijvoorbeeld wel zitten. ‘Tegelijkertijd kun je het coaching vak ook implementeren in het bedrijfsleven. Werken in teamverband is voor heel veel mensen lastig. Er zijn heel veel parallellen te trekken tussen mijn ervaringen in sport en het bedrijfsleven. Afgelopen jaar hebben we wel gezien dat als je een ander iets gunt, dat je dan als team veel sterker bent en tot veel in staat bent.’

Slagter richt zich voor nu vooral op z’n basketbalcarrière. ‘Maar ik kijk wel om me heen. Ik heb veel geleerd van het organiseren van een basketbalkamp en ik probeer me voortdurend te ontwikkelen en te ontplooien.’ En zijn topsportmentaliteit? Die heeft hij binnen en buiten het veld. ‘Alles wat ik doe, dat wil ik zo goed mogelijk doen.’

Geef een reactie